ظاهر به لباس اسلام متلبّس شده و در زمان خليفهء سوم ، عثمان بن عفان ، در « عراق » و « شامات » مردم را عليه خلافت شورانيده و به قتل خليفه تحريص و ترغيب مىنمود ! وى يك سلسله عقايد يهوديت را با مشتى از معارف اسلامى آميخته و در شعاع غلوّ در حق اميرالمؤمنين ، علىبن‌ابىطالب عليه السلام ، در ميان جمعى رواج داد كه بعداً به نام شيعهء علوى معروف شدند . مخالفين مىگويند : مذهب تشيع روى اساس سياست انتقام گذاشته شده 4 و در اثر داغ دلى است كه ايرانىها از خليفهء دوم عمربن خطاب - كه ايران را فتح كرده و تاج و تخت كهن‌سال كيان و اكاسره را به باده داده ، و مجوسيت و آتش‌پرستى را ريشه‌كن نمود - داشتند . و از سوى ديگر به پاس خويشاوندى كه امام دوم و سوم شيعه از راه مصاهرت با « كسرى » داشتند ، مجوس مذهب تشيع را در لباس اتباع اهل‌بيت پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله به وجود آورده و اختلاف كلمه در ميان مسلمين انداختند . 5 هم‌چنين مىگويند : مذهب تشيع نتيجهء مساعى ائمهء اهل‌بيت ، و به ويژه امام پنجم و ششم شيعه اماميه مىباشد كه به منظور اشغال مقام روحانيت عمومى ، مردم را به غلوّ در حق خودشان رهبرى كرده ، و احاديثى عليه خلفاى راشدين و صحابهء گرامى و خلفاى بنىاميه و بنىعباس كه زمامداران اسلام بودند ، وضع كرده و شيعه‌گرى را به وجود آوردند . باز مىگويند : مذهب تشيع ساخته ملوك آل‌بويه بوده كه در قرن چهارم هجرى چندى حكمرانى كردند . 6 و يا مىگويند : مذهب تشيع آفريدهء سياست سلاطين صفويه مىباشد كه در اوايل قرن دهم هجرى به هواى سلطنت به دست‌يارى عده‌اى از دراويش صفوى ، قيام كرده و سال‌هاى متمادى با خلفاى عثمانى و اوزبك‌ها جنگيدند ؛ 7 و همين صفويه بودند كه عقايدى درويشانه و غلوّآميز با ماسك تشيع به هم بافته ، و سر و صورت يك